Jednym z ważniejszych aspektów związanych z projektem QAZP było przygotowanie narzędzia, które (w miarę) bezboleśnie pozwoli na "przerzucenie" danych utworzonych w programie AZPMAX do relacyjnej bazy SQL. Oczywiście pierwszą decyzją był wybór języka programowania, który z wiadomych względów padł na Jave, choćby z tego powodu, że mam sporo doświadczeń związanych z tworzeniem narzędzi obsługujących zarówno DBF-y jak i bazy danych. Niestety musiałem z tego zrezygnować, bo mimo wcześniejszych pozytywnych wyników, tym razem sterownik do SQLite odmówił współpracy z danymi przestrzennymi. Przy próbie inicjalizacji rozszerzenia Spatialite JVM przestawała działać. W związku z tym zdecydowałem się stworzyć narzędzie do importu w języku Golang, który od kilku lat jest rozwijany przez dobrze znaną firmę Google. Ten wybór też ma uzasadnienie, biorąc pod uwagę, że:
- mam już pewne doświadczenie związane z tworzeniem oprogramowania w Go,
- dobra obsługa baz sql, w tym Sqlite.
Na minus trzeba zaliczyć brak obsługi DBF-ów, ale to póki co rozwiązałem kopiując dane z plików CSV, a do tego formatu można łatwo wyeksportować DBF, posługując się na przykład arkuszem kalkulacyjnym.
Golang / Go ma kilka interesujących właściwości, które przyniosły mu już dużo rozgłosu i powodują, że język dość szybko zyskuje na popularności. Jest statycznie typowany, ale określenie typu zmiennej można przerzucić na kompilator. Wydaje mi się, że nie można go uznać za niskopoziomowy, bo nie umożliwia na przykład wykorzystywanie assemblera, natomiast różnorakie porównania wykazują, że w wielu przypadkach szybkością dorównuje programom pisanym w C / C++. Nad tymi dwoma ma przewagę (przec co niektórych uznawaną za wadę) automatycznego zarządzania pamięcią (garbage collector). Programy można tworzyć w modelu strukturalnym - do reperentowania danych używa się list, map, i struktur bardzo podobnych do tych stosowanych w C / C++, albo takim, który oferuje abstrakcję i polimorfizm (ale bez dziedziczenia) znany z paradygmatu programowania obiektowego. Realizuje się to przy pomocy tak zwanych interfejsów, które nieco przypominają konstrukcje o tej samej nazwie, które stosuje się w Javie. W Golang interfejs jest pewnym kontraktem, który umożliwia tworzenie polimorficznych obiektów. Natomiast inny jest sposób ich stosowania. O ile w Javie, jawnie trzeba podać, że klasa jest implementacją, o tyle w przypadku Golang jest to automatycznie rozpoznawane przez kompilator. Każdy typ danych, dla którego zaimplementowano funkcje wskazane w definicji interfejsu staje się automatycznie jego implementacją. W narzędziu do importu, o którym mowa został zdefiniowany interfejs Tabela z jedną metodą Params, która zwraca tablicę wartości dowolnego typu. Każda struktura, która implementuje interfejs może być zastosowana w metodzie dodaj(ps *sql.Stmt, t Tabela, spr bool), która wykonując metodę Params pobiera wartości ze struktury w takiej kolejności, które powinny być zastosowane jako parametry polecenia SQL reprezentowanego przez inny interfejs Stmt zdefiniowany w bibliotece standardowej Golang.
W tym krótkim opisie trudno wskazać wszystkie właściwości Go, ja skupiłem się tylko na tych, które były istotne z uwagi na problem, który musiałem rozwiązać. W następnym poście opisałem, jak "zmusić" sterownik Go do obsługi danych geometrycznych zapisanych w przestrzennej bazie danych.
Golang / Go ma kilka interesujących właściwości, które przyniosły mu już dużo rozgłosu i powodują, że język dość szybko zyskuje na popularności. Jest statycznie typowany, ale określenie typu zmiennej można przerzucić na kompilator. Wydaje mi się, że nie można go uznać za niskopoziomowy, bo nie umożliwia na przykład wykorzystywanie assemblera, natomiast różnorakie porównania wykazują, że w wielu przypadkach szybkością dorównuje programom pisanym w C / C++. Nad tymi dwoma ma przewagę (przec co niektórych uznawaną za wadę) automatycznego zarządzania pamięcią (garbage collector). Programy można tworzyć w modelu strukturalnym - do reperentowania danych używa się list, map, i struktur bardzo podobnych do tych stosowanych w C / C++, albo takim, który oferuje abstrakcję i polimorfizm (ale bez dziedziczenia) znany z paradygmatu programowania obiektowego. Realizuje się to przy pomocy tak zwanych interfejsów, które nieco przypominają konstrukcje o tej samej nazwie, które stosuje się w Javie. W Golang interfejs jest pewnym kontraktem, który umożliwia tworzenie polimorficznych obiektów. Natomiast inny jest sposób ich stosowania. O ile w Javie, jawnie trzeba podać, że klasa jest implementacją, o tyle w przypadku Golang jest to automatycznie rozpoznawane przez kompilator. Każdy typ danych, dla którego zaimplementowano funkcje wskazane w definicji interfejsu staje się automatycznie jego implementacją. W narzędziu do importu, o którym mowa został zdefiniowany interfejs Tabela z jedną metodą Params, która zwraca tablicę wartości dowolnego typu. Każda struktura, która implementuje interfejs może być zastosowana w metodzie dodaj(ps *sql.Stmt, t Tabela, spr bool), która wykonując metodę Params pobiera wartości ze struktury w takiej kolejności, które powinny być zastosowane jako parametry polecenia SQL reprezentowanego przez inny interfejs Stmt zdefiniowany w bibliotece standardowej Golang.
W tym krótkim opisie trudno wskazać wszystkie właściwości Go, ja skupiłem się tylko na tych, które były istotne z uwagi na problem, który musiałem rozwiązać. W następnym poście opisałem, jak "zmusić" sterownik Go do obsługi danych geometrycznych zapisanych w przestrzennej bazie danych.
