Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tabela. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tabela. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 30 czerwca 2013

Qt4: edytowanie danych w tabeli

W poprzednim artykule opisałem zasady implementowania modelu tabeli, który określa sposób wyświetlania danych w komponencie QTableView. Skoro potrafimy już przedstawić użytkownikom informacje, to warto pokusić się o umożliwienie im modyfikowania wartości. Implementacja modelu będzie składała się z następujących etapów:
  1. Rozszerzenie klasy NowyModel przedstawionej poprzednio przez dodanie do niej metod setData() i flags().
  2. Rozszerzenie QStyledItemDelegate, której zadaniem jest wyświetlanie odpowiedniego edytora wartości na żądanie użytkownika.

1. Model tabeli

W pierwszym kroku trzeba rozszerzyć klasę NowyModel, która z kolei dziedziczy po klasie QAbstractTableModel i nadpisać dwie metody:
  • setData(indeks, wartość, rola) - metoda jest wywoływana, gdy użytkownik zatwierdza nową wartość w wybranej komórce tabeli,
  • flags(indeks) - metoda określa dla wskazanej komórki tabeli, czy można ją edytować.
Model, którego implementację opisywałem poprzednio powodował wyświetlenie danych źródłowych w trzech komórkach. W pierwszej początek zakresu, w drugiej koniec zakresu, a w trzeciej cały zakres sformatowany jako string. W nowej implementacji użytkownik będzie miał możliwość modyfikowania wartości w pierwszej i drugiej kolumnie.

class EdytowalnyModel(NowyModel):

    def __init__(self, wartosci):
        NowyModel.__init__(self, wartosci)
       
       
    def setData(self, indeks, wartosc, rola=Qt.EditRole):
        if rola != Qt.EditRole:
            return
        w, k = indeks.row(), ideks.column() # współrzędne komórki
        if k > 1:
# tylko pierwszą i drugą kolumnę można edytować
            return
        self._dane[w][k] = wartosc.toInt[0] # konwersja QVariant -> int

        self.dataChanged.emit(indeks, indeks)
                                             
                                             
    def flags(self, indeks):
        if indeks.column() <= 1:
            return Qt.ItemIsEditable 

        return Qt.ItemIsSelectable  

Dane źródłowe to lista (pole self._dane), z której każdy element jest wyświetlany jako osobny wiersz w komponencie QTableView. Elementami listy są pary liczb: pierwsza oznacza początek zakresu i jest wyświetlana w pierwszej kolumnie, druga - koniec zakresu - jest wyświetlana w drugiej kolumnie, a w trzecie wartość utworzona z połączenia pierwszej liczby i drugiej. Dlatego wartości w trzeciej kolumnie nie można edytować. Ona będzie się zmieniała automatycznie, gdy zmieni się wartość w pierwszej albo drugiej kolumnie. Trzeba pamiętać, że w tej implementacji nie jest sprawdzana poprawność wprowadzanych wartości, to znaczy użytkownik bez problemu zdefiniuje zakres, w którym pierwsza wartość z pary jest większa od drugiej.


2. Edytor wartości

Naszym użytkownikom chcemy ograniczyć wybór początku i końca zakresu. Dlatego zamiast prostego pola tekstowego będzie wyświetlana lista rozwijana QComboBox, z której będzie wybierał wartość. Aby uzyskać taki efekt trzeba rozszerzyć klasę QStyledItemDeleget, której komponent QTableView używa do określania, jaki edytor ma być wyświetlany dla wybranej komórki tabeli.

class ComboDelegate(QStyledItemDelegate):

    def __init__(self, parent=None):
        QStyledItemDelegate.__init__(self, parent=parent)
        self._dopuszczalne = ['1','2','3','4','5','6','7','8','9']
       
    def createEditor(self, parent, styl, indeks):
        self.initStyleOption(styl, indeks)
        cb = QComboBox(parent)
        cb.addItems(self._dopuszczalne)
        return cb
       
    def setEditorData(self, edytor, indeks):
        wartosc = indeks.data()
        edytor.setCurrentIndex(wartosc-1)
   
    def setModelData(self, edytor, model, indeks):
        model.setData(indeks, edytor.currentIndex()+1)


Implementacja sprowadza się do nadpisania trzech metod:
  • createEditor() - tworzy i zwraca nowy komponent edytora - w tym przypadku QComboBox, z którego można wybrać wartość z zakresu [1; 10]
  • setEditorData() - po utworzeniu edytora i przed wyświetleniem go użytkownikowi trzeba na liście zaznaczyć aktualną wartość. W tym przypadku to jest bardzo proste, gdyż indeks na liście rozwijanej będzie zawsze o 1 mniejszy od wyświetlanej liczby (pobieranej przy pomocy metody indeks.data())
  • setModelData() - metoda wywoływana na zakończenie edycji, jeżeli użytkownik zatwierdzi wybór nowej wartości. Jednym z parametrów jest obiekt klasy EdytowalnyModel, do którego wstawiamy nową wartość przy pomocy zaimplementowanej metody setData().

3. Uruchomienie

def nowaEdytowalnaTabela():
   tv = QTableView()
   dane = [[3, 6], [1, 8], [4, 9]]
   model = EdytowalnyModel(dane)
   tv.setModel(model)
   edytor = ComboDelegate()
   tv.setItemDelegateForColumn(0, edytor)
   tv.setItemDelegateForColumn(1, edytor)

Połączenie wszystkiego w całość jest bardzo proste. Najpierw inicjujemy nową implementację modelu z danymi początkowymi, następnie tworzymy instancję klasy, która wyświetli edytor na żądanie użytkownika i przydzielamy ją do pierwszej i drugiej kolumny metodą setItemDelegateForColumn()

Przedstawione implementacje modelu są bardzo proste i podatne na błędy. Nic nie stoi na przeszkodzie, by wprowadzić błędne dane początkowe (na przykład z wartościami z poza zakresu). Ale rozwiązanie tego problemu pozostawiam P.T czytelnikom jako zadanie domowe ;)

sobota, 24 listopada 2012

Drukowanie rozbudowanej tabeli w Qt4

Tydzień temu pisałem o drukowaniu dokumentów w Pythonie stosując metody biblioteki Qt4. Wszystko w kontekście tworzenia Kart Ewidencji Zabytków Archeologicznych (KEZA), które wypełnia się przede wszystkim na okoliczność prowadzenia badań w ramach projektu Archeologicznego Zdjęcia Polski.
Przypatrując się wzorcowej karcie KEZA można zauważyć, że faktycznie jest to bardzo rozbudowana tabela ze scalonymi komórkami. Eksperyment przeprowadzony przy pomocy Excela wykazał, że podobny efekt można osiągnąć stosując tabelę z 60 kolumnami i 35 wierszami równej wysokości, która wypełnia arkusz A4.

 Wstawianie tabeli

To okazało się szczęśliwym zrządzeniem losu, ponieważ dzięki temu i wykorzystaniu klas QTextDocument i QTextCursor nie musiałem implementować własnoręcznie funkcji rysującej tabelę. Zamiast tego mogłem wykorzystać metodę insertTable(wiersze, kolumny, format) klasy QTextCursor. Znaczenie dwóch pierwszych parametrów powinno być oczywiste. W pierwszym podaje się liczbę wierszy, w drugim liczbę kolumn. W przypadku tworzenia karty KEZA istotny jest trzeci, za pomocą którego określa się właściwości tabeli, takie jak obramowanie (border-style), odległość między obramowaniem a zawartością komórki (cellpadding). Te i inne parametry określa się w obiekcie klasy QTextTableFormat, podawanym jako trzeci argument metody insertTable. Po wykonaniu zwraca ona obiekt klasy QTextTable.

Przykład

Kod programu Pythona rozpoczynając od inicjalizacji klasy QTextDocument do wstawienia nowej tabeli mógłby wyglądać następująco:

doc = QTextDocument()
cur = QTextCursor(doc)
fmt = QTextTableFormat()
fmt.setCellPadding(1)
fmt.setBorderStyle(QTextFrameFormat.BorderStyle_Solid)
keza = cur.insertTable(35,60,fmt)

W sześciu liniach została utworzona duża tabela, zawierająca ponad 2100 komórek. Teraz kwestią pozostaje ich scalenia w taki sposób, żeby po wszystkim przypominała wzór karty KEZA. Do połączenia grupy komórek można zastosować metodę mergeCells(y, x, wysokosc, szerokosc) klasy QTextTable, gdzie argumenty y oraz x  oznaczają lokalizację pierwszej komórki w grupie łączonych (licząc od lewego górnego narożnika), a wysokość i szerokość to odpowiednio liczba komórek w pionie i w poziomie, które mają być scalone. Chcąc połączyć 6 komórek w górnym lewym rogu tabeli o wymiarach 3 x 2 trzeba wykonać polecenie keza.mergeCells(0,0,2,3). W przypadku generowania karty KEZA takich operacji jest zbyt dużo, aby każdą z osobna zapisywać jako wywołanie powyższej funkcji, dlatego zamiast tego stosuję prosty schemat w postaci pliku CSV, który zawiera definicję każdej docelowej komórki.

Formatowanie komórek

Na koniec pozostaje problem, jak odwołać się do wybranej komórki i wstawić do niej zawartość. Za pomocą metody cellAt(y,x) klasy QTextTable uzyskuje się referencję do komórki o podanych współrzędnych, którą reprezentuje klasa QTextTableCell. Metodą firstCursorPosition() można ustawić w niej kursor (dla przypomnienia reprezentuje go klasa QTextCursor) a następnie użyć go do wstawienia np. tekstu przy pomocy insertText(tekst). To nie wszystko każdą z komórek można formatować. Do tego potrzeba uzyskać informacje o jej bieżącym wyglądzie przy pomocy metody format() klasy QTextTableCell, a następnie stosując odpowiednie metody zmienić formatowanie. Na przykład metoda setBackground(Qt.yellow) zmieni tło komórki z białego na żółty. Na koniec należy to formatowanie jawnie zaplikować do komórki wywołując metodę setFormat. Bez tego zmiana tła będzie bezskuteczna.

Kontynuacja przykładu

keza.mergeCells(0,0,2,3)
grupa = keza.cellAt(0,0) # pobiera scaloną przed chwilą grupę komórek
gf = grupa.format() # formatowanie komórek
gf.setFont(QFont('Times',8,QFont.DemiBold))
grupa.setFormat(gf) # jawne wprowadzenie formatowania
grupa.firstCursorPosition().insertText('QAZP2') # zawartość komórki

drukarka = QPrinter()
doc.print_(drukarka) # wydrukowanie dokumentu na urządzeniu.